Όνειρα

Έβγαλαν  φτερά τα όνειρα μου και με πήραν μακριά
είδα ήλιους είδα αστέρια μα εσένα πουθενά
πέταξα ψηλά  βλέποντας νεφέλες  τόξα ουρανικά
μα. εσύ δεν ήσουν  πουθενά
πετώντας στο θόλο το  γαλανό  τα όνειρα μου πήραν σχήμα και μορφή
και να ήσουν εκεί
με ένα χαμόγελο γλυκό με υποδέχτηκες
με πήρες αγκαλιά  και με φιλιά γλυκά
μου τάζεις  όνειρα πολλά με  πρωταγωνιστή εσένα 
τα βλέφαρα μου σφράγιζαν  δεν θέλω να ανοίξουν
μην φύγω από το όνειρο ..  θέλω να είμαι μαζί σου 

ΕΡΑΤΟ

11-09-09

ΣΕ ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Λίγα λουλούδια ξεχασμένα στο ημερολόγιο

με αγάπη αφημένα από τα χέρια σου δοσμένα

θύμησες όμορφες νοσταλγικά  γλυκές

λίγα φύλλα σκορπισμένα είναι ακόμα      μυρωμένα!!

                                                                        έμειναν εκεί για να μου θυμίζουν

                                                                                                Εσένα                                                                                  

ΕΡΑΤΩ

8-9-09

Είναι ορισμένοι στίχοι-κάποτε ολόκληρα ποιήματα-
πού μήτε εγώ δεν ξέρω τι σημαίνουν.
Αυτό που δεν ξέρω ακόμη με κρατάει. Κι εσύ έχεις δίκιο να ρωτάς.
Μη με ρωτάς.
Δεν ξέρω σου λέω.
Δυο παράλληλα φώτα απ᾿ το ίδιο κέντρο.
Ο ήχος του νερού, που πέφτει τον χειμώνα, απ᾿ το ξεχειλισμένο λούκι
ή ο ήχος μιας σταγόνας καθώς πέφτει
από ‘να τριαντάφυλλο στον ποτισμένο κήπο
αργά – αργά ένα ανοιξιάτικο απόβραδο
σαν τον λυγμό ενός πουλιού.
Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτός ο ήχος-ωστόσο εγώ τον παραδέχομαι.
Τ᾿ άλλα που ξέρω στα εξηγώ. Δεν το αμελώ.
Όμως κι αυτά προσθέτουν στη ζωή μας.
Κοιτούσα όπως κοιμότανε, το γόνατό της να γωνιάζει το σεντόνι-
Δεν ήταν μόνο ο έρωτας.
Αυτή η γωνία είναι η κορυφογραμμή της τρυφερότητας,
και το άρωμα του σεντονιού, του λευκού και της άνοιξης,
συμπλήρωναν εκείνο το ανεξήγητο που ζήτησα,
άσκοπα και πάλι να στο εξηγήσω.

Γιάννης Ρίτσος

Στον φύλακα Άγγελο μου !!!!

Στο φύλακα Άγγελο μου… ένα μήνυμα θα στείλω 
                             άλλη μια χάρη θα  ζητήσω..
να μου φέρει στα όνειρα μου  
                                   εσένα  παρηγοριά μου
Θέλω πολύ  να σου μιλήσω 
                                             στην αγκαλιά μου να σε κλείσω
και να μην αφήσω να γυρίσεις  ποτέ πίσω…
                                            Καθημερινά με αγάπη πάντα του μιλώ
                       Και  ρωτώ κάθε τόσο
πόσο καλά  περνάς …  γιαυτο με ξεχνάς
                                                        μακρινό ταξίδι έκανες
              σε άλλους τόπους ..σε άλλες χώρες
                                                            σε άλλους ουρανούς
χωρίς φεγγάρια και αστέρια
                                                     μόνο με ήλιους φωτεινούς

ΕΡΑΤΩ
07-09-09

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΨΥΧΗ

Ελεύθερη με πέταγμα ..άηχο... απαλό

άυλη ..με χρώμα και ...με φως εκτυφλωτικό

σε σώμα κλείνεσαι δεν αφήνεσαι

ψυχή μου

το πέταγμα σου αέρινο... ελεύθερο..

φτερούγισμα δυνατό... μια χίμαιρα αιώνια

ταξίδι μακρινό

μυστικά μονοπάτια κυβερνάς ... σε λάθος παράδεισους ακροπατάς

ταξίδι πάντα στο άγνωστο .. κάνεις και αποξεχνάς

Ψυχή μου

ΕΡΑΤΩ

11/08/09

Αχ θάλασσα μου παρηγοριά μου!!

Στο απέραντο σου μπλε άπλωσα τα όνειρα μου μ' αγκάλιασες

και υπόσχεση μου έδωσες πως πάντα θα είσαι εκεί

για μένα θάλασσα μου... να ακούς τα μυστικά μου.

Μονοπάτι χάραξε το φεγγάρι να διαβώ..

με τα αστέρια συντροφιά μου

και τον άνεμο οδηγό

Να κρυφομιλώ στα κύματα που χορεύουν με ρυθμό

με δαντελένια σχήματα να χαϊδεύουν τον γιαλό

Αχ θάλασσα μου παρηγοριά μου

Είσαι η μόνη που ξέρεις τα όνειρα μου και όλα τα μυστικά μου

τα κρατάς κρυμμένα μες στην αγκαλιά σου

κοχύλια.. κοράλλια.. στα απάτητα νερά σου

καθρεφτίζοντας τα όνειρα μου

την ψυχή μου ταξιδεύεις και όλους τους πλανεύεις

ξελογιάστρα θάλασσα μου

Αχ θάλασσα μου παρηγοριά μου !!

ΕΡΑΤΩ

10/08/09

Με μια ματιά....

Με μια ματιά σε αγάπησα

με ένα χαμόγελο σε λάτρεψα

με ένα σου χάδι ένιωσα ρίγος

με ένα φιλί πέταξα σε ενάστρους

ουρανούς

Μ' ένα λουλούδι μου είπες σ' αγαπώ

μου έδωσες το χέρι και είπες σε κρατώ

Μια αγκαλιά αγάπης

και όρκους.. δέσιμο δυνατό

Ο κόσμος όλος δικός μου

μαζί σου δεν φοβάμαι την ζωή

είπα ....

Πίστεψα πως ήταν η αρχή

και το τέλος ποτέ δεν θα φανεί

και μου γύρισες την πλάτη

έχασα από τα πόδια μου την γη

πρόλαβες ένα αντίο να μου πεις

πριν το τέλος......και χαθείς...

Ταξίδι χωρίς σύνορα και προορισμό

με το βλέμμα στο κενό

και έμεινα παγωμένη να σε κοιτώ

με άναρθρη κραυγή να σου λέω

Σ' αγαπώ Με μια μάτια σ' αγάπησα

Με ένα δάκρυ σε έχασα..

Αφιερωμένο στον Παντελή μου

ΕΡΑΤΟ

09/08/09

Μια νύχτα γεμάτη φως..

 Μια νύχτα σαν αυτή… κάτω από τον έναστρο ουρανό

με τη θάλασσα να σιγοτραγουδά τραγούδια  αγάπης

τα κύματα απαλά… να σβήνουν τα πάθη

μελωδικοί ψίθυροι των κυμάτων

με νότες αστροφεγγιάς

Η νύχτα ζεστή…υγρή…να μην χάσω στιγμή

να γευτώ το φιλί

Κρεβάτι η αμμουδιά….  σκέπασμα η αύρα

έγειρα στο στήθος σου αφουγκραζόμουν τους παλμούς σου

έμεινα εκεί… μες  τη σιωπή ….με την αλμύρα της θάλασσας

και τη γλύκα των φιλιών σου

Μια νύχτα γεμάτη φως

ΕΡΑΤΟ

09-08-09

ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ

Σε μια ονειροπαγίδα κλεισμένη με ιστούς τυλιγμένη

έπιασα το νήμα.... ξετυλίγω.. προσπαθώ να ξεφύγω

από το λήθαργο να βγω
ένα χέρι απλώνει  φιλικό ...γλυκό  τον ήλιο μου δείχνει
μου λέει να βγω
χαμογέλα ..ήλιος φωτίζει..  η ζωή σου ανήκει προχώρα μην μένεις εκεί ...
το νήμα τυλίγω... στην άκρη να φτάσω όσο πιο γρήγορα μπορώ ...
τον ήλιο να αντικρίσω ..ανάσα να πάρω φως να γεμίσω ..να αρχίσω να ζω
χέρι  απλώνω .. να κρατηθώ .. μην γλιστρήσω και πάλι χαθώ
παγιδευμένη στο ιστό.. κάθε όνειρο σβηστό
έτσι έμαθα να ζω 
Μια μουντή θολή ονειροπαγιδα ..έμπλεξα στα δίχτυα της
και δεν κατάφερα να βγω..όσο κι'  προσπαθώ
μια δέσμη φωτός χρωματίζει ..ελπίδα μου δίνει..
ίσως τα καταφέρω την άκρη να βρω !

ΕΡΑΤΟ

07/08/09

Μοίρασμα....

Μοίρασμα...

Φτερά του έρωτα σπασμένα ..σκόρπισμα στο ουρανό ....

Καρδιά κομμένη στα δυο

Μοίρασμα... Κομμάτια απ' την καρδιά μου

Δώρισα ..

Κράτησα εσένα..

Μοίρασε τον ουρανό σου .. τον παράδεισο σου

κράτα μια γωνιά... για μένα

Μέσα απ' την ματιά μου τη υγρή

θάλασσα το δάκρυ ..

Λυτρωτικό

Κοιτώ στο καθρέπτη το είδωλο

ψάχνω έμενα

Τα μάτια δεν προδίδουν μιλούν

όσο τα χείλη σιωπούν...

Λόγια ανείπωτα ..λόγια μυστικά ...

όλα μες την θολή ματιά

Αλήθεια που δεν θέλεις να δεις...

η ματιά σου όμως.... θα σου πη

Μοίρασμα ...χαμόγελα ..αγάπη ..φιλία

Δώρισε

Όλα η αγάπη μπορεί ..να τα αλλάξει!!!

ΕΡΑΤΩ !

03/8/09

Ψάχνω μες στις λέξεις....

Ψάχνω μες στις λέξεις να βρω κάτι να σου πω
να δώσω νόημα στη ύπαρξη μου, για να συνεχίσω να ζω
να αναπνέω με την ελπίδα, πως ίσως να σε ξαναδώ
χαμένη μες στο πουθενά..
στις σιωπές μου προσπαθώ ,να δώσω χρώμα ήχο
μα δεν μπορώ.. να νικήσω την μοναξιά
ένα σου βλέμμα θα με κάνει να πάρω φωτιά
ένα σου χάδι θα γαληνέψει την φουρτουνιασμένη μου καρδιά
τον ήχο της φωνής σου προσπαθώ να θυμηθώ
μένω όμως παγωμένη δεν μπορώ να κινηθώ
ξεχασμένη μες το χτες η μορφή σου χαμογέλα παγερά
και εγώ είμαι χαμένη μες στο πουθενά .
Ψάχνω το γέλιο... την χαρά.. ευτυχία δεν υπάρχει γιατί είσαι μακριά..

Σ' αγαπώ στο χρωματίζω ...

ΕΡΑΤΩ

25/07/09

Φωτιά που καίει η μοναξιά !!

Κάποτε έλεγα σε μένα ... Ερατώ ..πρόσεξε η απόγνωση & η απελπισία θα σε οδηγήσει στην τρέλα ..σε μένα λειτουργούσε η λογική έστω & για λίγο ...τι συναισθήματα βγάζει η μοναξιά...?. Φόβο....Μίσος..Πόνο...Απελπισία...& αλλά τινά η Αγάπη για τον συνάνθρωπο μηδενίζεται φυλακίζονται τα αγνά & όμορφα συναισθήματα ...Κλείνουν παράθυρα & οι πόρτες για την Ζωή ..την Ελπίδα... Δεν υπάρχουν όνειρα για να κάνεις πνίγεσαι μες την απόγνωση και την απελπισία .....που καταλήγει σε κατάθλιψη

Αφορμή αυτό το μικρό κείμενο όπως & το προηγούμενο που ανάρτησα ...Μια φίλη που ζει στο κόσμο της θλίψης.Προσπαθώ εδω & καιρό να την βάλω να σκεφτεί θετικά να δη αλλιώς το τώρα η το ( αύριο που ποτέ βασικά δεν είμαστε σίγουροι τι επιφυλάσσει )

( Με ζωντανό χωρισμό) μετά από 20 χρόνια συμβίωση την έριξε σε λήθαργο ..κυριολεκτικά .

Σε ένα σπίτι κλειστό...σκοτεινό... χωρίς ίχνος φωτός ..επισκέφτηκα για λίγο χθες .Με κεριά αναμμένα να φωτίζουν τον χώρο... αισθάνθηκα ένα ρίγος να διαπερνά το κορμί μου αλλά δεν είπα τίποτα... απλά άκουγα το βουβό της κλάμα και κοίταξα τα πρησμένα μάτια της με ένα μειδίαμα αντί για χαμόγελο να με καλωσορίζει .. κάθισα.. και για λίγο μιλούσαμε μετά χάνονταν χωρίς να μου απαντά η να γελά αν έλεγα κάτι... είχε ζωγραφισμένο μονίμως εκείνο το μειδίαμα.. ώσπου στο τέλος ξέσπασα ..Δεν άντεχα άλλο να την βλέπω έτσι παραδομένη στην απελπισία της .

Δεν είσαι μόνη φώναξα έχεις συγγενείς..παιδιά... φίλους... δεν υπάρχει μοναξιά για σένα τις είπα...μπορείς να επιλέξεις να είσαι χωρίς σύντροφο.... αφού πληγώθηκες και νιώθεις προδομένη αλλά όχι έτσι ..Μην παραδίνεσαι στην εγκατάλειψη ..δεν είσαι μόνη ούρλιαξα.. (& πήγα να ανάψω τα φώτα γιατί ήδη είχε μαυρίσει η ψυχή μου) .

Ναι και εγώ ζω με τις αναμνήσεις μου επικοινωνώ όμως με τους φίλους μου..βγαίνω για καφέ...κλπ. Επέλεξα να είμαι χωρίς σύντροφο από επιλογή μου δεν μπορώ να πω είμαι μόνη... ΟΧΙ έχω οικογένεια ..φίλους,...δουλειά...,κύκλο...,πολλές φορές θέλω να κλειστώ στο καβούκι μου & και το κάνω ευχάριστα γιατί έτσι επιθυμώ επιλογή μου .Εσύ τι κάνεις & εσύ δεν είσαι μόνη δεν καταλαβαίνω ... Δεν αντέχω αυτή την μιζέρια είσαι φίλη μου και σε αγαπώ εμπέδωσε το τουλάχιστον.

Έβαλε τα κλάματα ξέρω θα μου πείτε πως δεν έκανα καλά αλλά έπρεπε να ξυπνήσω τις αισθήσεις της γιατί ήταν & είναι σαν σε κώμα εδω και κάτι μήνες ..Κατάντησε να παίρνει ψυχοφάρμακα .Δεν την οικτίρω την αγαπώ πέρασα από τέτοια στάδια στην πιο κρίσιμη καμπή της ζωής μου με ένα αγόρι στην εφηβεία που έπρεπε να σταθώ βράχος.... & βρήκα την δύναμη να συνεχίσω με την λύπη στην καρδιά & στα μάτια.. Στάθηκα σε ότι μου έμεινε & έδωσα ότι καλύτερο είχα ( την αγάπη μου και την κατανόηση μου ) γιατί & εκείνος ήθελε συμπαράσταση . Δεν ήμουν δυνατή έπεφτα και ξανασηκωνόμουν έκανα και και πράγματα ακραία αλλά είπα στοπ. Δεν δέχτηκα να με πάρει ποτέ από κάτω ..ούτε την μοναξιά...την θλίψη...και την απόγνωση να την κρατήσω στο υπόλοιπο της ζωής μου.. Τα πνίγω με ένα χαμόγελο ..Ναι στην μοναξιά ..Εσύ δίνεις χρώμα ..υπάρχουν άνθρωποι τελείως μόνοι χωρίς φίλους ..οι συγγενείς ..& όμως διασκεδάζουν την μοναξιά τους ..Οταν αγαπάς το εαυτό σου μπορείς να κάνεις της μοναξιάς τον χρόνο όμορφο εποικοδομητικό ..γιατί όχι... Μόνος/η αλλά Ζωντανός/η δεν αφήνουμε την ψυχή να νεκρωθεί πριν την ώρα της και πόσο μάλλον όταν έχουμε ένα κύκλο ανθρώπων που μας αγαπούν και μας συμπαραστέκονται.... Όχι να κλείνουμε στην αγάπη των δικών μας και στην φιλία την πόρτα στα μούτρα .. Είχα βγει εκτός εαυτού και έλεγα -έλεγα... Εκείνη μόνο με άκουγε με βλέμμα απλανές χαμένο .. Έπαψα να μιλώ ξέσπασα και εγώ σε κλάματα κοιτώντας την έτσι ..Έμεινα μαζί της για λίγο ακόμα & ήρθα σπίτι πολύ προβληματισμένη έπεσα για ύπνο με την σκέψη της ... μέχρι που πριν λίγο με πήρε τηλ.. την ώρα που σας γράφω και με κάλεσε για καφέ ..... την άκουσα λίγο καλυτέρα Ελπίζω να βγει νικήτρια από όλο αυτό..

Σας κούρασα αλλά το έγραψα αυτό ίσως για να μου πείτε τι παρακάτω να κάνω που θα είναι καλύτερο για αυτήν Ευχαριστώ για την ανοχή σας

ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΧΡΥΣΟ ΜΕΛΑΝΙ!!

Τα όνειρα μου στο χρυσαφί  ντύνω

και στολίσω την ζωή

ζωγραφίζω με  αστέρια την κάθε μου στιγμή !!

Λουλούδινα στολίδια   βάζω στα μαλλιά

Νέα πνοή δίνω και  μερώνω την καρδιά

Τον ήλιο σύμμαχο  κάνω και την σελήνη αδελφή

τα αστέρια όλα παιδιά μου,  παιχνιδίζουν στα όνειρα μου

σε όλο το σύμπαν  ταξιδεύουν,  ότι ζητώ   το  φέρνουν

όνειρα με χρυσό μελάνι,  στέλνω στα βάθη του ωκεανού

να χρυσίζουν ... να φωτίζουν ..  το χρώμα του το κυανού !

ΕΡΑΤΩ

21/Ο7/09

Λαθρεπιβάτες της ζωής....

Έπεσε η νύχτα στην πόλη άναψαν τα φώτα χάνονται οι σκιές

η μοναξιά τυλίγει ..η σιωπή δεν σπάει ..
Λαθρεπιβάτες της ζωής οι άνθρωποι μοναχικοί..
καθρέπτες χωρίς είδωλα με σκόρπια όνειρα.. μαζεύουν τα κομμάτια τους
και γυροφέρνουν τα θέλω τους χωρίς σκοπό .. χωρίς ελπίδα... χωρίς όνειρα ..
Η μοναξιά πληγώνει στο πέρασμα της όλα τα γκρεμίζει ..
του ήχου την κρούστα την κομματιάζει ... την θρυμματίζει ..
βουβές σκιές ...Παρατηρητές μια ζωής.. μουντής.. άχαρης.. κενής
Οι άνθρωποι οι μοναχικοί..Λαθρεπιβάτες της Ζώης!

ΕΡΑΤΩ

21/Ο7/09

Στιγμές αγάπης

Σμαραγδί των χρώμα των ματιών σου χανόμουν στα βάθη τους

σε κοιτούσα και ονειρευόμουν .. τα  φιλούσα και δάκρυζαν  

με κοιτούσες και  μου έταζαν τα παλάτια όλου του κόσμου

κρατούσες τα χέρια μου και ένιωθα τους παλμούς τις καρδιάς σου

με έπαιρνες στην αγκαλιά σου και πετούσα στα σύννεφα

όλα αυτά τότε.....

Τώρα μες στην ερημιά μου μνήμες μελαγχολικές

στο σεντούκι του μυαλού μου γυρίζοντας στο χτες

δεν έμεινε τίποτα άλλο παρά μόνο αυτές

χαρούμενες ευτυχισμένες στιγμές που αναπολώ και αναζητώ

μα σίγουρο είναι πως ξανά δεν θα βρω

στιγμές αγάπης

Μάζεψα τις αναμνήσεις  τις έκανα φυλακτό

 

 

 

 

 

Στην καρδιά μου τη χαρά έχω κλείσει

κάθε τι ωραίο,   αγνό , και καλό.

σε μια κόχη τις καρδιάς μου για πάντα εκεί

θα τις κρατώ

και στο  όνειρό μου σφιχτά θα σ' αγκαλιάζω

γιατί μόνο εκεί μπορώ

 

 

  Για εκείνον που έφυγε για πάντα από κοντά μου

ΕΡΑΤΩ

18/07/09

Έκανα μια βόλτα στην σκέψη μου

στο διάβα της σε βρήκα.. μόνη στην άκρη

θλιμμένη σε βρίσκω γιατί ? σε ρωτώ

μα δεν ξέρεις ?

Βλέπω λουλούδια ζωντανά μες στο χώμα  να ευωδιάζουν

βλέπω πουλιά να στολίζουν το ουρανό

να πετάνε να χάνονται  για το ταξίδι τους σε άλλους τόπους

βλέπω τα σύννεφα να κρύβουν το ήλιο

και εκείνος να λάμπει μέσα από τις δαντελένιες μορφές

που παίρνουν στο πέρασμα του

κοιτώ τον ουρανό με χρώμα πορφυρό λαβωμένο την ώρα που δύει ο ήλιος

δίνοντας του ένα πορφυρό απόκοσμο φως

βλέπω την θάλασσα να πάλλεται με ευχαρίστηση και να δίνεται με χάρη στον ήλιο

που με τις πύρινες φλόγες να βυθίζονται

στο μπλε της θάλασσας και να είναι σαν να παίρνει φωτιά..

όλα έχουν και δίνουν ζωή ..στην ζωή...

και βλέπω εσένα και λυπάμαι ...

που δεν ξέρεις να ζεις ...

αλήθεια ξέρεις ..η ξέχασες να ζεις

   ΕΡΑΤΩ

Ο δαίμονας της θάλασσας

 
Κοιτώ  το δαίμονα της θάλασσας.. και αναρωτιέμαι, απορώ τι έχει φτιάξει ο Θεός !!

Εκπληκτικό,  θαλάσσιος διάβολος 

έχουμε και εμείς κάτι τέτοιο η παρόμοιο ?

καλημέρα σας και καλή εβδομάδα !!

και ο Θεός ας βάλει το Χέρι Του !!

Μια πυγολαμπίδα στο μαύρο βελούδο

Τη νύχτα τα όνειρα πετούν στα αστέρια, γυμνά στο βελούδο του ουρανού

όαση παραδεισένια ψάχνουν να βρουν

λίγο χρώμα να αποκτήσουν για να το δωρίσουν,

σε αυτούς που δεν μπορούν να ονειρευτούν

Πόσοι από μας δε μίλησαν με τα αστέρια ..πόσοι δεν χάθηκαν στην μαγεία μιας πανσέληνου...στο γλυκοχάραμα μια αυγής ..πόσο μεγάλη είναι η ματιά που χωρά το απέραντο του ουρανού & της θάλασσας.. και πόσο μικροί μπορούμε να γίνουμε όταν γεμίζουμε κακία...ζήλεια... και φθόνο... ζώντας σε ένα μικρόκοσμο που πέρα από εκεί δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε ούτε κουκίδα .. ένα μικρόκοσμο που βάζουμε όλο το μίσος.και την κακία από δειλία και τίποτα άλλο ..Όλα στο σύμπαν είναι δοσμένα με αγάπη και εμείς .. εμείς ... τι κάνουμε ...τι προσφέρουμε... για να το διατηρήσουμε .. Όλη αυτή την ομορφιά πως θα τη κρατήσουμε? .

Σκέψεις σκόρπιες... τις μοιράζομαι με το απέραντο μαύρο βελούδο του ουρανού, στολισμένο με ασημόσκονη ...με αστέρια που λάμπουν ...καθισμένη στη βεράντα του σπιτιού χαζεύω το φεγγάρι που λάμπει... νομίζω πώς θα απλώσω τα χέρια και θα πιάσω μια χούφτα αστέρια & και αναρωτιέμαι πόσο όμορφη είναι η ζωή ॥πόσα μπορεί να σου πη μια νύχτα μαγική στολισμένη έτσι όμορφα ..πόση ομορφιά και πόση ελπίδα μπορεί να σου δώσει... πόση δύναμη μπορείς να έχεις το ξημέρωμα। Φεγγοβολά και σου τάζει ότι το αύριο θα είναι καλύτερο και ομορφότερο από το χθες το θρόισμα των φύλλων συναινούν με την υπόσχεση της . Είπα να γράψω στο άπειρο το μήνυμα μου.. & το φεγγάρι να του δίνει φως.

Να μπορούν να το δουν αυτοί που δεν μπορούν να ονειρευτούν

Τα όνειρα δίνουν Ελπίδα ... Πίστη..Αγάπη..!!!!!!!

Από μικρή ονειρευόμουνα να χορέψω με τα αστέρια...
Μια πυγολαμπίδα στο μαύρο βελούδο
Να Λάμπω !
Στόλισε και εσύ το δικό σου όνειρο και στείλε μήνυμα με τον άνεμο

Γράψε το με τα αστέρια !

Αργοπεθαίνει Tου Pablo Νeruda

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα ποίημα

που το αγάπησα αμέσως μόλις διάβασα.

Tου Pablo Νeruda...

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο
και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια,
που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο,
που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή
για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει...

ΕΙΠΑΝ

ΕΙΠΑΝ.....

  <
Είπαν οτι πρέπει να ξεχάσω
έτσι ξέχασα
μου είπαν οτι πρέπει να αλλάξω
άλλαξα
είπαν οτι πρέπει να συμορφωθώ
συμορφώθηκα
τόσα βράδυα πέρασαν
ακόμα με στοιχειώνουν
οτι ήμουν και το έσβησα
οτι θέλησα να γίνω μα τα παράτησα
είπαν οτι πρέπει να χαθώ χάθηκα
είπαν οτι δεν θα τα καταφέρω
απότυχα
τόσα βράδυα πέρασαν
τόσα έχουν αλλάξει
μα δεν ξέχασα
αυτούς που ζήτησαν να με ξεγράψουν
είπαν
εγώ απάντησα αρκετά
δεν έμεινε τίποτα  πια
και σιώπησαν
είπα μόνο αυτοί που θέλουν να σε αλλάξουν
δεν έχουν τίποτα  δικό τους να κοιτάξουν
είπα αυτοί που δεν έχουνε φτερά
θέλουν των άλλων τα φτερά για να πετάξουν
και έκλαψαν.

                                    

 

     

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ.......

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ.......

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:

α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·

β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.

Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.

Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.

Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.

 "Νίκος Καζαντζάκης"