Το μαύρο βελούδο του ουρανού φόρεσες
ξεγέλασες το φεγγάρι το έβαλες στεφάνι
Τυλίχτηκες με του άνεμου την εσάρπα
χορεύοντας θαμπώνεις τα άστρα
Σμιλεύεις το όνειρο του νου, ξέπνοη η νυχτιά
ανάλαφρο χάδι η αύρα .
Στη μνήμη του χρόνου και της αγρύπνιας αφήνεσαι
με χρώμα καθρεπτίζονται τα όνειρα σου
Σκέψη μου, ανυψώνεσαι
Όταν το φως της ρίχνει η αυγή …σύννεφο που φεύγει και σκορπίζει
Ατενίζοντας τον ουρανό, ο χρόνος του ταξιδιού τελειώνει στη ελπίδα.
ΕΡΑΤΩ
5/3/10



