Αργοπεθαίνει Tου Pablo Νeruda

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα ποίημα

που το αγάπησα αμέσως μόλις διάβασα.

Tου Pablo Νeruda...

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο
και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια,
που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο,
που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή
για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει...

ΕΙΠΑΝ

ΕΙΠΑΝ.....

  <
Είπαν οτι πρέπει να ξεχάσω
έτσι ξέχασα
μου είπαν οτι πρέπει να αλλάξω
άλλαξα
είπαν οτι πρέπει να συμορφωθώ
συμορφώθηκα
τόσα βράδυα πέρασαν
ακόμα με στοιχειώνουν
οτι ήμουν και το έσβησα
οτι θέλησα να γίνω μα τα παράτησα
είπαν οτι πρέπει να χαθώ χάθηκα
είπαν οτι δεν θα τα καταφέρω
απότυχα
τόσα βράδυα πέρασαν
τόσα έχουν αλλάξει
μα δεν ξέχασα
αυτούς που ζήτησαν να με ξεγράψουν
είπαν
εγώ απάντησα αρκετά
δεν έμεινε τίποτα  πια
και σιώπησαν
είπα μόνο αυτοί που θέλουν να σε αλλάξουν
δεν έχουν τίποτα  δικό τους να κοιτάξουν
είπα αυτοί που δεν έχουνε φτερά
θέλουν των άλλων τα φτερά για να πετάξουν
και έκλαψαν.

                                    

 

     

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ.......

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ.......

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:

α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·

β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.

Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.

Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.

Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.

 "Νίκος Καζαντζάκης"

Η ασχήμια της αλήθειας

Η ασχήμια της αλήθειας

Ένας άνθρωπος όλη του τη ζωή έψαχνε την Αλήθεια και δεν μπορούσε να τη βρει.

 Πέρασε απ' όλες χώρες του κόσμου, ήταν και στις χώρες του βορρά και στις χώρες του νότου και της δύσης χωρίς αποτέλεσμα..
Μια φορά όταν βρισκόταν σε μια μικρή χώρα της ανατολής ένιωσε κουρασμένος και απελπισμένος και κάθισε κοντά στην είσοδο μιας σπηλιάς.

Ξαφνικά από το εσωτερικό της σπηλιάς ακούστηκε θόρυβος, κάτι σαν γρύλισμα.

 Ο άνθρωπος σηκώθηκε και πλησίασε την είσοδο με ξίφος στο χέρι.

 Ξεχώρισε μια σκοτεινή μορφή που του φάνηκε ότι ανήκε στη γυναίκα. Μπήκε στη σπηλιά που βασίλευε φοβερή δυσοσμία.

Όταν τα μάτια του συνήθισαν στο σκοτάδι είδε πράγματι μια γυναίκα, γριά και αποκρουστική, ρυτιδιασμένη, τριχωτή και βρωμερή..
Εκείνη σήκωσε προς το μέρος του τα θολά μάτια της και τον ρώτησε, τι θέλει.
- Αναζητώ την Αλήθεια, απάντησε εκείνος.
- Τη βρήκες, του είπε η γριά.
- Εσύ είσαι η Αλήθεια;
- Ναι.
- Πώς μπορώ να είμαι σίγουρος;
Εκείνη του έδωσε αποδείξεις: ήξερε τα πάντα για αυτόν, το όνομά του, την ηλικία του, τις περιπέτειές του.

Ο άνθρωπος ήταν αποσβολωμένος και απογοητευμένος, ρώτησε με αμηχανία:
- Είσαι τόσο άσχημη, ποτέ δεν συνάντησα τίποτα πιο τρομερό από 'σένα.

Όμως όλοι θέλουν να σε γνωρίσουν! Θα με ρωτήσουν! Πρέπει να τους πω κάτι! Τι να τους πω;
- Πες τους ψέματα, είπε η Αλήθεια, πες τους ότι είμαι νέα και ωραία και όλοι θα σε πιστέψουν.

Ξέπλεκα μαλλιά

Ξέπλεκα μαλλιά  ριγμένα στους ώμους ...Κόκκινα με χρυσές ανταύγειες

κυλούν κυματιστά, τα χάδια σου τα απαλά ζητιάνε...

με αγάπη ..με στοργή...και λουλούδια να στολίσεις

με τα ακροδάχτυλα σου περιμένουν να χτενίσεις

Στις αποχρώσεις του ηλιοβασιλέματος  παιχνιδίζουν...ιριδίζουν

άρωμα καλοκαιριού ευωδιαστό μυρίζουν

έντονο το φως τους..  σε κόκκινο φόντο φωτεινό... πλαίσιο λουλουδιστό

έβαλα κόκκινο στα χείλη...έριξα στο πλάι τα μαλλιά..έφτιαξα στεφάνι  πλουμιστό 

με Βασιλικό και Γιασεμί στόλισμα ασημί...

παραμυθένια κάθε μου στιγμή, προσμένοντάς σε  μες τη  Σιγή !

ΕΡΑΤΩ

«Το Δέντρο Των Ευχών»

Χαμένο ανάμεσα στα άλλα, μέσα σ' ένα πυκνό δάσος, υπήρχε κάποτε ένα δέντρο.
Ήταν υπεραιωνόβιο, με κορμό μεγάλο σαν σπίτι και κλαριά που θαρρούσες πως άγγιζαν τα ουράνια.
Το έλεγαν «Το Δέντρο Των Ευχών» και όχι τυχαία. Ήταν το δώρο των θεών στους ανθρώπους.
Οποιοσδήποτε μπορούσε να πάει εκεί και να κάνει οποιαδήποτε ευχή.
Αν ζητούσε αυτό που ήθελε με όλη του τη δύναμη, το Δέντρο ικανοποιούσε το αίτημά του.
Στον κορμό του Δέντρου υπήρχε μια πόρτα που οδηγούσε στο εσωτερικό του,
εκεί που κάποιος έπρεπε να περάσει για να κάνει την ευχή του. Και πάνω από την πόρτα,
βρισκόταν χαραγμένη μια επιγραφή, που λίγοι πρόσεχαν. Οι άνθρωποι, βλέπετε,
ήταν γεμάτοι αγωνία να πραγματοποιηθεί η ευχή τους και τίποτε άλλο δεν τους ενδιέφερε.
Η επιγραφή έγραφε: «Πρόσεχε την ευχή σου».
Είπαμε πως το Δέντρο πραγματοποιούσε όλες τις ευχές, όποιες και αν ήταν αυτές.
Υπήρχαν άνθρωποι που εύχονταν για υγεία, άλλοι για προκοπή, κάποιοι για χρήμα, μερικοί για σύντροφο,
πολλοί για μια καλή δουλειά. Υπήρχαν κάποιοι που ζητούσαν ευτυχία, όχι για τους εαυτούς τους, αλλά για κάποιον άλλον.
Αυτοί ήταν και οι λιγότεροι και, όσο περνούσε ο καιρός, σπάνιζαν.
Υπήρχαν, τέλος, και αυτοί που εύχονταν η συμφορά να χτυπήσει τον διπλανό τους.
Όσο λιγόστευαν οι προηγούμενοι, τόσο πλήθαιναν αυτοί.
Το Δέντρο είχε Δύναμη, μα δεν είχε Κρίση. Έτσι πραγματοποιούσε όλες τις ευχές, και τις καλές και τις κακές.
Δεν ήταν έτσι από λάθος των θεών, το αντίθετο συνέβαινε. Έδωσαν οι θεοί ένα σπάνιο δώρο στους ανθρώπους
μα και τους έστησαν παγίδα ταυτόχρονα. Ήθελαν να δουν με ποιο τρόπο οι άνθρωποι θα το χρησιμοποιούσαν.
Ήθελαν να δουν αν, τελικά, το άξιζαν.
Την τελευταία μέρα που το Δέντρο υπήρξε, πολλοί άνθρωποι χτύπησαν την πόρτα στον κορμό
και πέρασαν στο εσωτερικό του, πολλοί άνθρωποι ευχήθηκαν. Μπήκε μια μάνα, που ευχήθηκε για την υγεία του παιδιού της,
ένας φτωχός οικογενειάρχης που ζήτησε χρήματα, ένας πολιτικός που ευχήθηκε για υπουργικό θώκο,
μια νεαρή ηθοποιός που παρακάλεσε για δόξα, ένας ματαιόδοξος που ζήτησε φήμη, ένα μικρό παιδί που ήθελε ένα ποδήλατο.
Και μια πικρή γυναίκα μπήκε, που ζήτησε δηλητήριο για να ποτίζει τους άλλους, και μια άλλη, πράσινη από ζήλια,
που ζήτησε δύναμη μαγική για να φέρνει την καταστροφή, και ένας άνθρωπος που δεν ήξερε τι είναι η αγάπη,
μα ήθελε να την εξαφανίσει, και ένας τέταρτος που ευχήθηκε να λέει τα πιο αισχρά ψέματα και να γίνεται πιστευτός,
και ένας δολοφόνος που ζήτησε αφθονία θυμάτων, και ένας κλέφτης που παρακάλεσε να εξαφανιστούν οι κλειδαριές
και τα λουκέτα, και ένας απόλυτα κακός που ευχήθηκε, μόνο, να παραμείνει έτσι.
Και το Δέντρο εισάκουσε τις ευχές όλων, δικαίων και αδίκων, γιατί έτσι ήταν φτιαγμένο.
Μα θύμωσαν οι θεοί, οργίστηκαν με τους ανθρώπους και αποφάσισαν πως δεν μπορούσαν να διαχειριστούν
αυτό το σπάνιο δώρο, πως δεν ήταν αντάξιοί του. Και έστειλαν μια δέσμη κεραυνών και το έκαψαν.
Και το Δέντρο των Ευχών έπαψε να υπάρχει.
Μόνο που, την τελευταία στιγμή, μια μικρούλα, νεαρή θεά, εκείνη που είχε το πιο όμορφο γέλιο από όλους,
πρόλαβε να σώσει ένα μικρό, τρυφερό κλαράκι. Και όταν σταμάτησαν οι κεραυνοί κατέβηκε στο δάσος.
Βρήκε ένα ξέφωτο που το έλουζε ο ήλιος και φύτεψε το κλαράκι της. Το πότισε με το γέλιο της και το κλαράκι έβγαλε ρίζες.
Έτσι, ένα καινούργιο Δέντρο των Ευχών έπιασε να μεγαλώνει μέσα στο δάσος.
Θα περάσουν πολλά-πολλά χρόνια, μέχρι το κλαράκι να γίνει δέντρο θεόρατο και να μπορεί να πραγματοποιεί ευχές.
Η θεά με το πιο όμορφο γέλιο απ' όλους, πίστευε πως μέχρι τότε η ανθρωπότητα θα είχε μάθει το μάθημά της,
πως οι άνθρωποι θα συνειδητοποιούσαν πως οι ευχές πραγματοποιούνται με τη δύναμη της αγάπης και της πίστης.
Της αγάπης για τους ανθρώπους και της πίστης σ' αυτούς.

Ματωμένη πανσέληνο...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πριν λίγο καιρό διάβασα μια ιστορία...Μιλούσε για μια κοπέλα, την Ουρανία που είχε για μοναδική συντροφιά της την Πανσέληνο...Από μικρή, μιλούσε με το φεγγάρι και ήξερε πως εκείνο γνώριζε τις σκέψεις της, τα όνειρα και τις κρυφές ελπίδες της...Κάποιες μέρες η Ουρανία ήταν διαφορετική ή μάλλον ήταν ερωτευμένη...με τον Άγγελο. Καθόταν με τις ώρες στο μπαλκόνι της μα δε μιλούσε στην Πανσέληνο γιατί εκείνη τα ήξερε όλα και δεν χρειαζόταν να της πει τίποτα η Ουρανία. Η Πανσέληνος όμως ζήτησε από την Ουρανία να της ανοίξει την καρδιά της και να μοιραστεί μαζί της ότι ένιωθε για εκείνο το αγόρι. Η Ουρανία δεν πίστευε στον εαυτό της, δεν πίστευε ότι θα μπορούσε ποτέ κάποιος να την αγαπήσει και νόμιζε ότι και η Πανσέληνος την κορόιδευε. Έτσι εκείνο το βράδυ της μίλησε άσχημα, γιατί το φεγγάρι είναι όμορφο και εκείνη πίστευε πως δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει τόσο όμορφη όσο αυτό. Από τότε σταμάτησε να μιλάει και στη μοναδική φίλη της αφού πρώτα την πλήγωσε τόσο με τα λόγια της ώστε έκανε την πανσέληνο να ματώσει... Όσο για τον έρωτα της για τον Άγγελο; Φοβόταν να τον αγαπήσει γιατί δεν ήθελε να πληγωθεί και δεν κυνήγησε ποτέ την αγάπη της...Άφησε τον έρωτα της να σβήσει μέσα της...Δεν ξαναμίλησε ποτέ σε κανέναν.Έμεινε όλη της τη ζωή σε ένα σπίτι ώσπου πέθανε μια αυγουστιάτική νύχτα με πανσέληνο...

Λένε λοιπόν πως οι άνθρωποι που μοιάζουν στην Ουρανία,μπορούν να δουν την ματωμένη πανσέληνο...

Από ο διαδίκτυο

Γιατί ο Ήλιος και η Σελήνη ζουν στον ουρανό

Το παρακάτω παραμύθι από τη Νιγηρία δίνει μια μυθική, αλλά με έξυπνη πλοκή , εξήγηση του μεγάλου κατακλυσμού, της θέσης των υδάτων πάνω στη γη, της θέσης του ήλιου και της σελήνης στον ουρανό. Εκτός όλων των παραπάνω φαίνονται και οι συγγενικοί και φιλικοί δεσμοί που κυριαρχούν στην παραδοσιακή Νιγηρία. Πρόκειται δηλαδή για μια κοινωνία συλλογικότητας και αλληλεγγύης.

Γιατί ο Ήλιος και η Σελήνη ζουν στον ουρανό

(Από τη Νιγηρία)

Πριν από πολλά πολλά χρόνια, ο Ήλιος και το Νερό ήταν καλοί φίλοι και κατοικούσαν στη γη. Ο Ήλιος περνούσε πολύ συχνά από το σπίτι του Νερού, αλλά το Νερό ποτέ δεν επισκεπτόταν τον Ήλιο. Μια μέρα, λέει ο Ήλιος στο Νερό: «Καλέ μου φίλε, έχω ένα παράπονο. Γιατί ποτέ δεν περνάς από το σπίτι μου να μου πεις μια καλημέρα;» «Α, φίλε μου», απάντησε το νερό, «το σπίτι σου είναι πολύ μικρό. Αν έρθω να σε επισκεφτώ με τη συνοδεία μου, εσύ πρέπει να βγεις απ' το παράθυρο, για να χωρέσουμε. Αν θέλεις να σε επισκεφθώ, πρέπει να χτίσεις ένα λαμπρό παλάτι. Σε προειδοποιώ, όμως: να είναι πελώριο, γιατί η συνοδεία μου είναι πραγματικά πολύ μεγάλη».

Ο Ήλιος υποσχέθηκε να χτίσει ένα πελώριο παλάτι, κι αμέσως γύρισε σπίτι του στη γυναίκα του, τη Σελήνη. «Πρέπει να χτίσουμε ένα τεράστιο παλάτι για τον φίλο μας το Νερό», είπε στη Σελήνη. «Δεν μπορούμε να το δεχτούμε εδώ μέσα. Εμπρός, αρχίζουμε το χτίσιμο».

Πέρασε καιρός ώσπου να τελειώσουν, κι όταν πια είχε μπει και το τελευταίο κεραμίδι, όταν είχε φυτευτεί και το τελευταίο λουλούδι, ο Ήλιος κάλεσε το Νερό να έρθει να τον επισκεφτεί.

Όταν έφτασε στην πόρτα, το Νερό φώναξε στον Ήλιο: «Ήλιε, φίλε μου, είσαι σίγουρος ότι μπορώ να μπω;» κι εκείνος απάντησε «Μα ναι, φίλε μου! Έκτισα για σένα ένα πελώριο παλάτι. Πέρασε μέσα».

Και τότε το Νερό άρχισε να ρέει μέσα στο παλάτι, και το συνόδευαν τα ψάρια κι όλα τα πλάσματα της θάλασσας, των ποταμών και των λιμνών. Ανέβαινε το νερό, κι έφτασε τον Ήλιο ως το γόνατο. Τότε, τον ξαναρώτησε: «Ήλιε, φίλε μου, είσαι σίγουρος ότι μπορώ να μπω;» «Ναι, φίλε μου», απάντησε ο Ήλιος και το Νερό συνέχισε να ρέει μέσα στο παλάτι. Όταν πια είχε φτάσει τον Ήλιο ως τον ώμο, το Νερό ξαναρώτησε: «Ήλιε, φίλε μου, χωράει κι άλλους δικούς μου το παλάτι σου;» Ο Ήλιος και η Σελήνη, μη θέλοντας να δυσαρεστήσουν τον καλεσμένο τους, απάντησαν και πάλι «Ναι». Και τότε το Νερό πλημμύρισε το παλάτι, αναγκάζοντας τον Ήλιο και τη Σελήνη να σκαρφαλώσουν στη στέγη για να μην πνιγούν.

Για τελευταία φορά, ρώτησε το Νερό: «Ήλιε, φίλε μου, μήπως πρέπει να σταματήσουν να έρχονται οι δικοί μου;» Όμως ο Ήλιος και η Σελήνη δεν μπορούσαν πια να απαντήσουν. Το Νερό είχε πλημμυρίσει τα πάντα και το ζευγάρι είχε εγκαταλείψει τη στέγη και είχε γαντζωθεί από ένα σύννεφο για να γλιτώσει. Κι έτσι, ποτέ ξανά δεν κατέβηκαν στη Γη ο Ήλιος και η Σελήνη και μέχρι σήμερα ζουν ευτυχισμένοι -και στεγνοί- ψηλά στον ουρανό.

ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ

 

Σ το μισοσκόταδο χορεύουν οι σκέψεις σαν πυγολαμπίδες,

κάθε αναλαμπή μια θύμηση δική σου τα βράδια είναι παγωμένα.

Πόσο σε ψάχνω πόσο μου λείπεις 

Μόνο αναμνήσεις γλυκές που μου θυμίζουν το πέρασμα σου αφήνοντας τα χνάρια σου στις σκέψεις ,στο κορμί ,μα πάνω από όλα στην ψυχή μου. Κοιτώντας από το παράθυρο βλέπω την βροχή να κυλά τρυφερά πάνω στο τζάμι  αφήνομαι σε αυτή την εικόνα που με το φως των κεριών μοιάζει εξωπραγματική μια σταλαγματιά ένα χάδι σαν το δικό σου το χάδι απαλό τρυφερό,γεμάτο λατρεία

Πόσο μου λείπεις

Ο ήχος της βροχής είναι σαν κάλεσμα ανοίγω το παράθυρο ένα δροσερό αεράκι με συνεπαίρνει χαϊδεύοντας το πρόσωπο και μαλλιά μου μια όμορφη αναζωογονητική οσμή της βροχής  κάτι σαν αναγέννηση.

Ακούγοντας τον ήχο νόμιζα ότι μια φωνή απόκοσμη με καλούσε να βγω ,να τρέξω να σε βρω ,χωρίς δεύτερη σκέψη βγήκα ,,ψάχνοντας ένα ίχνος σου περπατούσα στην βροχή ελπίζοντας να σε συναντήσω σε καλούσα αλλά εσύ δεν άκουγες συνέχισα να περπατώ έβλεπα σκιές νομίζοντας ότι είσαι εσύ με ξεγελούσαν τα μάτια μα όχι η καρδιά ήξερα πως ήσουν κάπου εδω…  Εδω

μες στα φώτα του δρόμου ,στις σταγόνες τις βροχής, στον ήχο του αέρα, στην μυρωδιά της βρεγμένης γης ,άκουσα τα φύλλα των δένδρων να μου λένε Σ΄ αγαπώ!.. ψέλλισα και εγώ…Στάθηκα στην μέση του δρόμου κοιτάζοντας ψηλά.. το φεγγάρι θόλο σκεπασμένο με σύννεφα, χάθηκαν  τα αστέρια ένα μόνο φωτεινό  Αστέρι ΕΣΥ.. Άπλωσα τα χέρια να σε αγγίξω νομίζοντας πως θα σε φτάσω μα χάθηκες ξαφνικά ..Σε ψάχνω … σε καλώ.. περπατούσα χωρίς σκοπό χωρίς προορισμό σαν χαμένη.. Ναι σαν χαμένη

 

Φτάνοντας στο παρκάκι

κάθισα είχε σταματήσει λίγο η βροχή και εκεί σε ένιωσα,  ήρθες και έκατσες κοντά μου χαϊδεύοντας μου τα μαλλιά ,ψιθυρίζοντας μου να μην λυπάμαι ,και ότι είσαι μαζί μου πάντα!  Αισθάνθηκα μια ανακούφιση μια χαρά μια ελπίδα! Θα ξαναρθείς είπα .. Μα δεν έφυγα είμαι πάντα εδω  μέσα δείχνοντας την καρδιά μου….. Μα  εμένα μου λείπεις  μου λείπεις πολύ...  Μα αφού είμαι στην ψυχή σου στο είναι σου.. δεν έφυγα ποτέ γιατί με ψάχνεις ?….

ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΣΕ ΨΑΧΝΩ

ΠΟΣΟ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ

Η ΓΩΝΙΑ ΜΟΥ

Πήρα

μια κόλλα χαρτί και μολύβι

για να σε ζωγραφίσω μοναξιά

το άσπρο σου να σπάσω  να βάλω χρώματα πολλά

θέλω να ξεφύγω από γκρι -το μολυβί να  χρωματίσω την ζωή

να δώσω πνοή στα όνειρα μου  και να σε ταξιδέψω καρδιά μου

κάθισα στην γωνιά μου να σου γράψω  ξέρω απάντηση δεν θα

χω

όμως έχω θα επιμένω και γράφοντας θα περιμένω όπως κάνω

κάθε μέρα

κοιτώντας μακριά.. μήπως κάπου

συναντήσω την αγνή σου ομορφιά

στόλισα το βάζο με λουλούδια φόρεσα στο πρόσωπο μου την

χαρά

άνοιξα το κουτί με τις αναμνήσεις χαμογέλασα γλυκά... έβαλα

κόκκινο στο γκρι και έσβησα το μολυβί  σε έσπασα μοναξιά

μου

τώρα θα προσμένω  την επομένη ανατολή !

ΕΡΑΤΩ

Η νύχτα

Αφήνει η νύχτα την τελευταία της πνοή σβήνουν τα αστέρια από τον ουρανό χάνεται η μαγεία   μαζί της χάνεσαι και εσύ

Εσύ που μου έκανες την νύχτα μου πιο φωτεινή το όνειρο αληθινό στο δωμάτιο έχει πλημμυρίσει από το άρωμα σου  μείνε σου φωνάζω αλλά η αύρα σου αλλά εξασθενεί .....

Τα βλέφαρα κλείνω...
Αιώνες η στιγμή...
Τ' όνειρο σου αγγίζω...
Στο μονοπάτι που βαδίζεις θα βρεθώ...

Είμαι εκεί...
Το νιώθεις...
Σε κάθε χτύπο της καρδιάς...
Είμαι εκεί...
Να σου κρατώ το χέρι...
Τις Ψυχής να γιατρεύω τις πληγές...

Θα δοκιμάσω...
Ένα χαμόγελο δύναμη είναι...
Θα τα καταφέρω...
Για σένα...
Για μένα...
Για μας...
Για τ' όνειρο που μέσα μας ζει...

Λευκή άμμος...
Φεγγάρι ολόγιομο...
Βροχή ευχές τ' αστέρια πέφτουν...
Το βλέμμα σου στο βλέμμα μου...
Κι η σιωπή που μυστικά δεν κρατάει...
.....

Ξημερώνει...
Μη σβήνεις όνειρο...

ΕΡΑΤΩ

Στις θάλασσες του μυαλού καράβι ακυβέρνητο

Στις θάλασσες του μυαλού καράβι ακυβέρνητο

η σκέψη μου 

με αγκαλιάζει   η θύμηση σου  θολή στη θάλασσα την σκοτεινή 

το φεγγάρι έχει βουτήξει και  λίγο από τη λάμψη του  της χαρίζει

φως..

μήπως  και ξεχωρίσω την μορφή σου.

και.. ναι..καθρεπτίζεσαι

Σε ψάχνω σε εικόνες ξεφτισμένες  .αγκαλιές γεμάτες αγάπη!

Θα έστρωνα λουλούδια  να περάσεις που  το άνοιγμα των φύλλων..

Θα σου φώναζαν πόσο μου λείπεις 

Με ροδοπέταλα θα στόλιζα τα χρόνια της ζωής σου

ΑΝ μπορούσα να ήμουν μαζί σου

Κοιτώ στο ουρανό ψάχνω να βρω το αστέρι που λάμπει πιο πολύ

ξέρω πως είσαι εκεί

Πάντα με προσμονή κοιτώ στον ουρανό με πλαίσιο τα αστέρια και να...  

εδω κάπου στο θόλο  του...

Σε βλέπω με τα μάτια της ψυχής ..

Ματώνει η καρδιά μου κάθε μέρα.. γελώ..μιλώ..

αλλά πάντα με καις ... 

Άραγε πως θα ήταν αν  ήσουν εδω μαζί μου ..?

Αν ..μπορούσα να σε αγκαλιάσω αληθινά .. ?

Να νιώσω την καρδιά σου να χτύπα στο στήθος μου όπως έκανες όταν ήσουν λυπημένη.

ΑΝ μπορούσα να σε φέρω θα έδινα αντάλλαγμα την ζωή μου ..ακόμα και την ψυχή μου.. ναι την ψυχή μου

Αρκεί να ήσουν εδω ..

21 Χρόνια χωρίς εσένα και εγώ ακόμα σε έχω εδω ...μα που ...άλλου ... στην ψυχή μου...

που πάγωσε στο τότε και έμεινε κει ...

Αφιερωμένο στην ψυχή μου......... Εκεί  έκρυψα τα όνειρα μου.

ΕΡΑΤΩ

Για σένα.. για μένα ......

Είπα να ονειρευτώ στα όνειρα μου να δώσω ρυθμό

στο ωκεανό της αγάπης να βρεθώ να πω τραγούδι

για σένα  τρυφερό 

με μουσική και νότες βγαλμένες από την ψυχή

μα δεν μου βγαίνει η φωνή

από την θλίψη πνίγονται  και γίνονται λυγμοί

που να' σαι άραγε ετούτη τη στιγμή...

μήπως κατέβηκες να με βρεις ...?πως μ' αγαπάς ακόμα να μου πεις ..

είμαι και εδω και περιμένω όσο χρειαστεί θα σε προσμένω ..

αδηφάγος ο χρόνος..  ανήμπορη εγώ

να φτάσω εσένα δεν μπορώ..

ίσως ακούσεις την φωνή μου.. μέσα από την σιωπή μου

και απάντηση να πάρω στο ερώτημα μου το μεγάλο  ...

είσαι εκεί...

δώσε  μου   ήχο .. δώσε μου χρώμα.. να πάρω μια ανάσα ακόμα

να βρω λέξεις.... να βρω φράσεις....

πως ξανά από την ζωή μου θα περάσεις !

Θα συνθέσω μια αγαπημένη μελώδια

που να θυμίζει εσένα και να'  χει την δική σου ευωδία

να έχει ψυχής ....ελευθερία

άρωμα  αγάπης ... και χρώμα μπλε ..

το χρώμα του ωκεανού που τόσο αγαπούσες.

Για σένα.. για μένα ......  

Μόνο για μας

Σιωπή..

Σιωπή..

 

Ξεφυλλίζοντας την σιωπή…

Μέσα στον θόρυβο των συναισθημάτων….

Μπορείς να νιώσεις πόσο φίλη σου μπορεί να γίνει….

Αφού   παραμερίζει για σένα τον θόρυβο

που πονάει την ψυχή σου….

Την βουή μιας φωνής που κάνει βόλτες

στα σοκάκια της μνήμης σου…

τον ήχο από τα λόγια που χαράχτηκαν

στην καρδιά σου… και σε λυγίζουν…

Αφήνει έξω απ’  την πόρτα σου τα γιατί…

Αφού κανείς δεν νοιάζεται  τόσο…

Ώστε να σου δώσει μια λυτρωτική απάντηση…

Ποιος σου είπε πως δεν αξίζεις να σ’ αγαπούν;;

Ποιος σου είπε πως είσαι μόνη σου;;

Η σιωπή σ’ αγκαλιάζει τρυφερά…

Και είναι μαζί σου…παρέα σου…

Σε κάθε δάκρυ…

Σε κάθε σκέψη…

Στο κάθε σου βήμα…

Και σου ψιθυρίζει…σιγανά…

«κι εκεί ψηλά… μαζί σου θα’  μαι…

Είμαι η σιωπή… στο θόρυβο της απουσίας του…»

Ο Τιτανικός, το «αβύθιστο» κρουαζιερόπλοιο των 46,000 τόνων, που χτύπησε το 1912 πάνω σε ένα παγόβουνο κατά τη διάρκεια του παρθενικού του ταξιδιού και βυθίστηκε μέσα σε λίγες μόλις ώρες στον πάτο του Βόρειου Ατλαντικού, είναι ίσως το πιο διάσημο ναυάγιο.



Μέχρι και σήμερα, το ταξίδι, οι επιβάτες, ακόμα και οι λεπτομέρειες του μυστηριώδους Ψυχρού Πολέμου που σχετίζονται με την ανακάλυψή του το 1985, συνεχίζουν να αιχμαλωτίζουν τη φαντασία του κόσμου.
Ο Τιτανικός δεν αποτελεί, όμως, το μόνο ναυάγιο που έμεινε χαραγμένο στην ιστορία.
Ένα αρχαίο ελληνικό εμπορικό πλοίο, που παρομοιάζεται από έναν ερευνητή ως προς το μέγεθός του με ένα σύγχρονο φορτηγό πλοίο της UPS, βυθίστηκε ενώ ήταν φορτωμένο με ελαιόλαδο. Τουλάχιστον, αυτό έδειξε η γενετική ανάλυση των υπολειμμάτων σε έναν από τους πήλινους αμφορείς που βρέθηκαν θαμμένοι σε βάθος 60 μέτρων στο Αιγαίο. Το πλοίο, το οποίο υπολογίζεται ότι βυθίστηκε γύρω στο 350 π. Χ. και βρέθηκε από ένα υποβρύχιο ρομπότ, περιείχε εκατοντάδες πήλινους αμφορείς. Πάνω από τα δύο τρίτα αυτών είχαν το ίδιο σχήμα με αυτό που περιείχε το λάδι. Κάποια άλλα περιείχαν κρασί, ένα από τα πιο εξαγώγιμα προϊόντα της Χίου.


Γεωλόγοι που έψαχναν για διαμάντια ανοιχτά των ακτών της Ναμίμπια, έπεσαν πάνω σε έναν διαφορετικό θησαυρό όταν βρήκαν ένα ναυάγιο γεμάτο με χάλκινες ράβδους, ελεφαντόδοντα και χρυσά νομίσματα. Την ανακάλυψη ανέφερε η Namdeb Diamond Corp, μία κοινοπραξία μεταξύ του κολοσσού διαμαντιών De Beers και της κυβέρνησης της Ναμίμπια. Οι προκαταρκτικές αναλύσεις έδειξαν πως το ισπανικό ή πορτογαλικό πλοίο βυθίστηκε λόγω κακοκαιρίας στα τέλη του 1400 ή στις αρχές του 1500. Κρίνοντας από το φορτίο του, οι ερευνητές πιστεύουν πως το πλοίο έψαχνε για υλικά για την κατασκευή κανονιών ή ενδεχομένως να εμπορευόταν ελεφαντόδοντο.


Το 1622, ένας στόλος 28 ισπανικών πλοίων, φορτωμένων με χρυσό, ασήμι, χαλκό και άλλα πολύτιμα αντικείμενα, που λεηλατήθηκαν από τον Νέο Κόσμο, περικυκλώθηκε από έναν ισχυρό τυφώνα στα στενά της Φλόριδας. Τουλάχιστον έξι από τα πλοία βυθίστηκαν, και μαζί στον πάτο πήραν και τα λάφυρα που προορίζονταν για τον Βασιλιά. Σύγχρονοι εξερευνητές έψαξαν να βρουν το θησαυρό. Οι θησαυροί του βαριά οπλισμένου Nuestra Senora de Atocha άρχισαν να βγαίνουν στο φως τη δεκαετία του 'Α70, ενώ τα λάφυρα ενός δεύτερου πλοίου, του Santa Margarita, βρέθηκαν το 1980. Πιο πρόσφατα, δύτες από το Blue Water Ventures Key West καταδύθηκαν στο ναυάγιο του Santa Margarita, από όπου ανέσυραν θησαυρό αξίας πολλών εκατομμυρίων, συμπεριλαμβανομένων και πολλών μαργαριταριών.


Το ναυάγιο του Quedagh Merchant, του πλοίου που εγκαταλείφτηκε από τον Σκωτσέζο κουρσάρο William Kidd τον 17ο αιώνα, βρέθηκε στα αβαθή ενός μικρού νησιού στη Δομινικανή Δημοκρατία και έκτοτε αποτελεί ένα υποβρύχιο αξιοθέατο. Ο Κάπτεν Kidd έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως κουρσάρος και κατέλαβε το ινδικό Quedagh Merchant, το οποίο ήταν φορτωμένο με σατέν, μετάξι, ασήμι, χρυσό και πολλά άλλα πολύτιμα αντικείμενα. Το 1699 αναγκάστηκε, όμως, να εγκαταλείψει το πλοίο, καθώς κατηγορήθηκε από το δικαστήριο της Νέας Υόρκης ότι ήταν πειρατής και όχι κουρσάρος. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, οι άντρες στους οποίους είχε εμπιστευτεί την προστασία του πλοίου, λεηλάτησαν το θησαυρό, έβαλαν φωτιά στο πλοίο και στη συνέχεια το άφησαν ακυβέρνητο. Το κουφάρι του βρέθηκε 20 μέτρα ανοιχτά των ακτών της Καταλίνας, σε βάθος μόλις 3 μέτρων. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ιστορία του διαβόητου Κάπτεν Kidd και του Quedagh Merchant ενέπνευσε στο Χόλυγουντ τον κινηματογραφικό πειρατή Τζακ Σπάροου από τους Πειρατές της Καραϊβικής.



Αρχαιολόγοι πιστεύουν πως το κανόνι που ανέσυραν ανοιχτά των ακτών της Βόρειας Καρολίνας ανήκε στη θρυλική ναυαρχίδα του πειρατή Μαυρογένη. Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Μαυρογένης, του οποίου το πραγματικό όνομα πιστεύεται πως ήταν Edward Teach ή Thatch, κυβερνούσε το 1717 το γαλλικό δουλεμπορικό La Concorde, το οποίο στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Queen Anne'Αs Revenge (Εκδίκηση της Βασίλισσας Άννας). Ο Μαυρογένης εγκατέλειψε το πλοίο όταν προσάραξε ανοιχτά των ακτών της Βόρειας Καρολίνας. Διάφορα αντικείμενα που βρέθηκαν στο ναυάγιο φαίνεται πως ενισχύουν την άποψη ότι επρόκειτο για το πλοίο του Μαυρογένη, αν και κάποιοι το αμφισβητούν. Ίσως οι ανασκαφές που βρίσκονται σε εξέλιξη να λύσουν το μυστήριο.


Ένα διάσημο βρετανικό πολεμικό πλοίο βυθίστηκε εξαιτίας μιας σφοδρής καταιγίδας το 1744 και βρέθηκε σε βάθος 100 μέτρων στο Κανάλι της Αγγλίας, σε απόσταση μεγαλύτερη των 50 μιλίων από μία συστάδα βραχονησίδων, που φαίνεται να ευθύνονται για το ναυάγιο. Η ανακάλυψη απαλλάσσει τον Καπετάνιο του Victory, σερ John Balchin και τον φύλακα του φάρου που βρίσκεται κοντά στις βραχονησίδες, ο οποίος κατηγορήθηκε πως δεν είχε αναμμένα τα φώτα του φάρου, σύμφωνα με τους ερευνητές του Odyssey Marine Exploration που βρήκαν το βυθισμένο πλοίο, το οποίο μετέφερε 900 άντρες. Το πλοίο με τα 110 κανόνια λέγεται πως μετέφερε 4 τόνους χρυσών νομισμάτων.


Οι κυβερνήσεις του Περού και της Ισπανίας βρέθηκαν αντιμέτωπες στα δικαστήρια με μία εταιρεία εξερευνήσεων, που εδρεύει στη Φλόριδα και η οποία βρήκε τα ασημένια νομίσματα, αξίας 500 εκατομμυρίων δολαρίων, μίας ισπανικής φρεγάτας που βυθίστηκε από ένα βρετανικό πολεμικό το 1804. Η εταιρεία Marine Odyssey Exploration ανακοίνωσε πως βρήκε το θησαυρό το 2007, παρόλο που προσπάθησε να κρατήσει μυστικό το όνομα του πλοίου και την ακριβή τοποθεσία του στον Ατλαντικό Ωκεανό. Λεπτομέρειες άρχισαν να διαρρέουν το 2008, όταν η ισπανική κυβέρνηση άρχισε να διεκδικεί το θησαυρό, εφόσον φυσικά επρόκειτο για το βυθισμένο Nuestra Senora de las Mercedes. Στη συνέχεια, και το Περού άρχισε να διεκδικεί το πολύτιμο φορτίο, καθώς ισχυρίστηκε πως τα νομίσματα ήταν φτιαγμένα από περουβιανό ασήμι και είχαν φτιαχτεί στη Λίμα.
Η ανακάλυψη ενός φορτηγού μεταλλευμάτων σε βάθος 140 μέτρων από την επιφάνεια της Μεγάλης Λίμνης διέγειρε την περιέργεια σχετικά με το γιατί βυθίστηκε το πλοίο στο δεύτερο μόλις ταξίδι του. Το πλοίο Κύπρος μετέφερε σίδερο από τη Μεγάλη Λίμνη του Γουισκόνσιν στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, όταν βρέθηκε αντιμέτωπο με μία καταιγίδα στις 11 Οκτωβρίου του 1907. Η καταιγίδα δεν ήταν τόσο ισχυρή, όμως, ώστε να μην μπορούν να περάσουν τα πλοία. Τότε, κάποιοι ναυτικοί υπέθεσαν πως το πλοίο έμπασε νερό από τις φρεσκοφτιαγμένες μπουκαπόρτες. Αν και τα αίτια του ναυαγίου δεν έχουν βρεθεί μέχρι και σήμερα, οι ερευνητές καλούνται να λύσουν ένα ακόμα μυστήριο: το Κύπρος βρέθηκε 10 μίλια βόρεια από το σημείο που ανέφερε ο μοναδικός επιζών ότι βυθίστηκε.
Το Ναυτικό της Πολωνίας είναι σχεδόν βέβαιο πως έχει εντοπίσει ό,τι έχει απομείνει από το μοναδικό αεροπλανοφόρο των Ναζί, το Graf Zeppelin. Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 1938, παρόλο που ποτέ δεν έλαβε δράση, καθώς το ενδιαφέρον του Χίτλερ για το ναυτικό ήταν σχεδόν μηδενικό κατά τη διάρκεια του Β'Α Παγκοσμίου Πολέμου. Η Σοβιετική Ένωση πήρε τον έλεγχο του πλοίου μετά την ήττα των Γερμανών και το χρησιμοποίησε ως στόχο στις στρατιωτικές της ασκήσεις το 1947, σύμφωνα με ιστορικά ντοκουμέντα. Το αεροπλανοφόρο τελικά βυθίστηκε κατά τη διάρκεια των ασκήσεων αλλά η ακριβής του τοποθεσία παρέμενε άγνωστη μέχρι το πολωνικό Ναυτικό να εντοπίσει το κουφάρι του με τη βοήθεια ενός υποβρύχιου ρομπότ.

Νοσταλγία για το χτες τα ξέγνοιαστα χρόνια τα σχολικά, τις παιδικές φιλίες ,την χαρά τις εφηβείας τα πρώτα φλερτ τα ραντεβουδάκια που με τα ραβασάκια τα κλείναμε .

Παίζαμε στην γειτονιά κρυπτό, κυνηγητό, τα μήλα, τόσα πολλά παιχνίδια, μεγαλώναμε με το αίσθημα τις φιλίας την αλληλοεκτίμηση μάθαμε να σεβόμαστε ,είχαμε αλάνες, πηγαίναμε βόλτες με τα μηχανάκια ,εκδρομές ,για μπάνιο όλοι μαζί οι φίλοι χωρίς πονηριές, και χωρίς ο ένας να βγάλει το μάτι του άλλου

Είχαμε τα θερινά σινεμά οι φίλιες ήταν αγνές, η εγκληματικότητα μηδαμινή, τα ναρκωτικά λίγα , η διασκέδαση ήταν όμορφη με τα πάρτι , που κάναμε η στις ντίσκο που πηγαίναμε .

Τώρα τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε κλουβιά, η φιλίες λιγοστές ,τα παιχνίδια στην γειτονιά δεν υπάρχουν πια, οι ώρες τους γεμάτες από χορό, μουσική, αγγλικά κλπ, δεν έχουν χρόνο για παιχνίδι κλείνονται σε ένα δωμάτιο μόλις βρουν λίγο χρόνο και επικοινωνούν με τον Η/ Υ . Ακόμα και στα παιδιά υπάρχει μοναχικότητα ωριμάζουν γρήγορα …

χάνεται η παιδικότητα , η εφηβεία. Οργιάζει η παιδική πορνογραφία, η εγκληματικότητα, ετοιμάζουμε παιδιά πόρνες, η εγκληματίες χωρίς να το καταλαβαίνουμε σαν γονείς δεν επικοινωνούμε πλέον με τα παιδιά ,λόγο εργασίας κλπ .Η παιδική βία σε έξαρση!

Η παιδεία ανύπαρκτη..

Κράτος απών..

Που οδηγούμε το μέλλον των παιδιών μας ?

Τι πρέπει να κάνουμε ?

Αφορμή αυτό το μικρό κείμενο είναι το άκουσμα των ειδήσεων για το παιδί στην Γερμανία που σκότωσε τους μαθητές και εδώ στην Κύπρο που συνέλαβαν κάποιον για παιδική πορνογραφία .

Που πάμε.?που πάμε ?

Την καλημέρα μου και ευχαριστώ για την ανοχή σας

να έχετε μια θαυμάσια μέρα

Σας φιλώ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ
ΜΙΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΗ ΜΕΡΑ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ!!!!!

ΑΠΙΣΤΕΤΕΥΟ ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΑΛΗΘΙΝΟ

Ροζ δελφίνι στις ΗΠΑ


Το μοναδικό σε όλο τον κόσμο ροζ δελφίνι, που εντοπίστηκε σε μία λίμνη στη Λουιζιάνα των ΗΠΑ, έχει αποτελέσει μεγάλη ατραξιόν, σε τέτοιο βαθμό που οι οικολόγοι προειδοποιούν τους τουρίστες να το αφήσουν στην ησυχία του. Ο καπετάνιος Erik Rue ενός τουριστικού πλοιαρίου φωτογράφησε το ζώο, το οποίο στην πραγματικότητα είναι αλμπίνος, όταν ξεκίνησε να το μελετά μετά την πρώτη του εμφάνιση στην επιφάνεια της λίμνης Calcasieu, βόρεια του Κόλπου του Μεξικού.Την πρώτη φορά που ο Rue είδε το δελφίνι, το οποίο εκτός από το ότι είναι ροζ έχει και κοκκινωπά μάτια, κολυμπούσε μαζί με ένα κοπάδι από τέσσερα άλλα δελφίνια, εκ των οποίων το ένα φαίνεται πως είναι η μητέρα του ροζ δελφινιού, καθώς δεν απομακρύνθηκε λεπτό από δίπλα του.Ο ίδιος δήλωσε: «Έτυχε να δω ένα κοπάδι από δελφίνια και παρατήρησα πως το ένα είχε πιο ανοιχτό χρώμα από τα άλλα. Είχε ένα εκπληκτικό ροζ χρώμα. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιο. Όλο του το σώμα είναι ροζ, λες και κάποιος το έβαψε.»«Το δελφίνι φαίνεται πως είναι απόλυτα υγιές και φυσιολογικό, αν εξαιρέσει κανείς το χρώμα του, το οποίο προσωπικά το βρίσκω πανέμορφο. Το θηλαστικό είναι ροζ από το κεφάλι μέχρι την ουρά και έχει κοκκινωπά μάτια. Αυτό σημαίνει ότι είναι αλμπίνος. Το δέρμα του φαίνεται απαλό, γυαλιστερό και χωρίς κανένα απολύτως ψεγάδι.»«Εγώ προσωπικά το έχω εντοπίσει γύρω στις 40 με 50 φορές και φαίνεται πως το κανάλι που περνούν τα πλοία στην λίμνη Calcasieu αποτελεί το σπίτι του τόσο για το ίδιο όσο και για την οικογένειά του.»«Το δελφίνι έχει μεγαλώσει αρκετά από την πρώτη φορά που το είδα και κάποιες φορές απομακρύνεται από τη μητέρα του για να βρει τροφή και να παίξει αλλά πάντα είναι κοντά στο κοπάδι.»«Περιέργως, δεν φαίνεται να επηρεάζεται ιδιαίτερα από το περιβάλλον ή το φως του ήλιου, όπως θα περίμενε κάποιος λόγω της κατάστασής του, παρόλο που συνηθίζει να παραμένει κάτω από την επιφάνεια του νερού λίγο περισσότερο από τα άλλα δελφίνια του κοπαδιού.»Η Regina Asmutis-Silvia, βιολόγος στην Οργάνωση για την Προστασία των Φαλαινών και των Δελφινιών, δήλωσε: «Ποτέ κατά τη διάρκεια της καριέρας μου δεν είδα δελφίνι με τέτοιο χρώμα. Είναι πραγματικά ένα πανέμορφο δελφίνι αλλά οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, όπως και με οποιοδήποτε δελφίνι. Θα πρέπει να το σέβονται, να το παρατηρούν από απόσταση, να περιορίσουν τον χρόνο που το παρακολουθούν και να μην το κυνηγούν ή παρενοχλούν.»«Παρόλο που το ζώο είναι ροζ, πρόκειται στην πραγματικότητα για αλμπίνο και αυτό φαίνεται από τα κοκκινωπά του μάτια. Ο αλμπινισμός είναι ένα γενετικό χαρακτηριστικό και είναι ακόμα άγνωστο ποιο είδος αλμπινισμού έχει κληρονομήσει το συγκεκριμένο δελφίνι.»


ΝΑ ΠΕΡΝΑΤΕ ΚΑΛΑ ΦΙΛΕΣ/ΟΙ

 

ΜΙΑ ΧΑΡΑΥΓΗ ΜΕ ΧΡΥΣΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ

Ξημέρωμα βγήκα από το σπίτι, ακόμα τα φώτα του δρόμου ήταν ανάμενα μια πάχνη σκορπισμένη στον ανοιξιάτικο ουρανό πολύ αχνά στον ορίζοντα διαφαινόταν ότι χάραζε, η υγρασία είχε νοτίσει τα φυτά έμοιαζαν λες και ήταν δακρυσμένα , έχουν μια γλυκιά μυρωδιά που σε ταξιδεύουν! Στον κήπο μου έχουν αρχίσει να ανθήσουν, Οι κρόκοι, οι νάρκισσοι, και οι υάκινθοι . Ο υάκινθος είναι απίθανο λουλούδι και μοσχοβολά τόσο όμορφα!!! Μεθυστική μυρωδιά τόσο που ξεχάστηκα να φύγω ..πήρα μια βαθιά ανάσα και μπήκα στο αυτοκίνητο ξεκίνησα για το ξενοδοχείο τα αυτοκίνητα λιγοστά είχε μια ησυχία σκέφτηκα ..θα απολαύσω την διαδρομή !

Μπήκα στον δρόμο της παραλίας ακούγοντας μουσική ,χαζεύοντας την θάλασσα μόλις είχε αρχίσει να χαράζει στο ορίζοντα τα χρώματα της αυγής είναι πανέμορφα λευκό, ασημί ,ροζέ χρώματα όμορφα .Καθημερινά που κάνω αυτή την διαδρομή πραγματικά εκστασιάζομαι είναι τόσο όμορφα όταν γλυκοχαράζει .. ξαφνικά στην παραλία βλέπω 3-4 άτομα έκοψα ταχύτητα και πήγαινα λίγο πιο σιγά ..δεν πίστευα αυτό που έβλεπα ήταν λουόμενοι μα τόσο πρωί ..? η αλήθεια είναι ότι πολύ πιο πριν είδα να κάνουν οι πελάτες μας, αλλά τουρίστες είναι …. χάχα ειλικρινά παραξενεύτηκα και έκανα τον σταυρό μου ! επειδή είναι πολύ πρωί και έχει υγρασία, η θάλασσα ήρεμη , άρχισε να ξαστερώνει, μερικά σύννεφα στο βάθος ήταν λες και υφαίνουν για να διαβεί το άρμα το χρυσοποίκιλτου πυρφόρου βασιλιά και να που διαβαίνει !!

Ποιανού ζωγράφου η παλέτα θα μπορούσε όλα αυτά να τα αποθανατίσει ? Κοίταξα την ώρα είχα λίγο χρόνο σκέφτηκα ,και πήρα το δρομάκι που οδηγεί στην παραλία πάρκαρα το αμάξι και κατέβηκα , η θαλασσινή αύρα με συνεπήρε ,φυσούσε γλυκά έκανε λίγη ψύχρα, αλλά προχώρησα προς την θάλασσα

έσφιξα την ζακέτα επάνω μου σκεφτόμενη { Τι ευλογημένο δώρο που είναι η ζωή αλήθεια?} φυσώντας το αεράκι ανέμιζε τα μαλλιά μου περπατώντας στην αμμουδιά κοίταξα προς το βάθος το πέλαγος ο ήλιος ήδη άρχισε δειλά - δειλά να χρυσίζει πάνω στα ήρεμα νερά με τόσο όμορφες αποχρώσεις σαν πινελιές σε χρυσή νεφέλη ,συνεπαρμένη κάθισα στην αμμουδιά ,και αγνάντευα. Το πέλαγος έστεκε μπροστά μου γεμάτο μεγαλοπρέπεια ασάλευτο, μια κορδέλα είναι η ζωή συλλογίστηκα μια μακρόστενη κορδέλα που από την μια τυλίγεται και από την άλλη απλώνει. Χίλιες τόσες ζωγραφιές χίλια δυο ταμπλό με βάση το μαύρο και το άσπρο ανάμεσα της. Τι γρήγορα που τυλίχτηκε και το μήκος της δικής μου ατομικής ως τώρα πορείας! Πενήντα τόσα χρόνια, μια τόση δα και μόνη στιγμή……Όμως δεν προλαβαίνω και πολύ ξεχαστώ να ρεμβάσω, γιατί πλησιάζουν, εκείνοι που πριν είδα και παρασύρθηκα να κάνω το τόλμημα αυτό κατά συνέπεια να αργήσω στην εργασία μου.

-Καλημέρα μου είπαν με μια φωνή οι δυο από την παρέα

-Καλημέρα απάντησα

-Θέλετε κάτι? ρώτησα και σηκώθηκα όρθια

-Μόνο φωτιά !

-Αναπτήρα? ρώτησα

-Ναι μου απάντησε η κοπέλα και αμέσως με ρώτησε

-Από Ελλάδα είσαι?

-Ναι απάντησα ! και εσείς ?

-Ναι μου είπαν με μια φωνή και οι τέσσερις και έβαλαν τα γέλια

-Διακοπές? ρώτησα

-Ναι λίγες μέρες μόνο αλλά είναι τόσο πανέμορφα τα πρωινά στην παραλία μου είπε η κοπέλα

που λέμε να μείνουμε λίγες μέρες ακόμα

-Ωραία είπα αλλά θα με συγχωρέσετε έμενα πρέπει να φύγω γιατί ήδη άργησα στην δουλειά μου

χάρηκα τους είπα και έκανα να φύγω

-Προς τα που θα πας με ρώτησε η κοπέλα

-Εδώ πιο κάτω είναι το ξενοδοχείο που εργάζομαι το palm beach

-Ωραία εκεί μένουμε και εμείς εντάξει πάμε όλοι μαζί για το πρωινό είπα ..

-Αν και έχω να ακούσω τα χίλια μύρια ..

Κοίταξα το ρολόι η ώρα είχε πάει έξι και δεκαπέντε πω πω ξεχάστηκα πολύ, αυτά παθαίνω όταν κατεβαίνω να περπατήσω στην παραλία , με καταγοητεύει! Που ξεχνώ τα πάντα, και ταξιδεύω , σε αταξίδευτα , ταξίδια του νου,και της ψυχής, και γαληνεύω ηρεμώ ,τα θαλασσινά πρωινά είναι τα πιο όμορφα τέτοιο καιρό που θέλω να τα απολαμβάνω καθημερινά θα το κάνω και αύριο !!!!

Αύριο λοιπόν τα καλυτέρα

ΕΡΑΤΩ

ΡΟΥΤΙΝΑ

ΚΑΛΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Κάθε μέρα τα ίδια & τα ίδια πώς μπορούμε να αλλάξουμε αυτή την συνήθεια

να μην φθείρουμε τις στιγμές μας τι πρέπει να κανούμε καθημερινά?

Αλλαγές στο σπίτι? Αλλαγή σε μας?Δηλ, συμπεριφοράς, μακιγιάζ, κτένισμα, η χώρο εργασίας ?

Αναριωτιέμαι πώς να έχουμε καλύτερη ποιότητα ζωής πότε πρέπει να αφιερώνουμε χρόνο για μας?

Οταν τον περισσότερο χρόνο

τον αφιερώνουμε στην εργασία ,

& στο σπίτι

& αν μένει λίγος χρόνος ένα ντούζ γρήγορο ούτε την απόλαυση ενός αφρόλουτρου ζεστού & χαλαρωτ ικού στην μπανιέρα δεν προλαβαίνουμε .

Εγώ προσωπικά αυτές τις μέρες χάνομαι σε κάθε μου στιγμή ,πνίγομαι στο λεπτό, σήμερα είχα κενό λίγες ωρίτσες & είπα να μπω να σας βρω γιατί μου λείψατε & πάλι τρέξιμο μέχρι το βράδυ.

Αλήθεια αν είναι έτσι γεμάτες οι ώρες μας & όλα με πίεση τι κάνουμε?

η ευχαρίστηση χάνεται ..

Σας εύχομαι να περνάτε καλά

μπήκα έτσι να τα πώ υπό ατμόν & να φύγω .

Ελπίζω να περάσετε υπέροχα !!!!!

Φιλαράκια μου γλυκά σας φιλώ

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΟΥΛΑ ΑΛΗΘΙΝΗ

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ

πάρε χαρταετέ εκεί ψηλά

αγάπες κι όνειρα κρυφά

στα σύνεφα αγγιξέ τα,

κι ύστερα κοίταξε καλά,

κι αν δείς πως είν απατηλά,

να μη διστάσεις, πεταξέ τα.

Όνειρα, όνειρα τρελά

μόνο συ μπορείς να ταξιδέψεις,

κι από του σπάγκου την ουρά

να τα λικνίσεις απαλά

και να τα ξεμπερδέψεις.

Πάρε χαρταετέ εκεί ψηλά

αγάπες κι όνειρα τρελά

χόρεψτα στον αγέρα,

κι αν τύχει βγούν αληθινά

νανουρισέ τα απαλά

και τράβα παρα πέρα.

Καλό μεσημέρι σας εύχομαι και καλή Σαρακοστή

Αυτή την μέρα την θυμάμαι πάντα με πολύ αγάπη γιατί οι αναμνήσεις είναι όμορφες αν και έχουν περάσει χρόνια .

Οι αγαπημένες αναμνήσεις όπως και οι άσχημες δεν σβήνουν .

Λοιπόν πάω πίσω 30 χρόνια πρίν, η προετοιμασία για την καθαρά δευτέρα γίνονταν στην οικογένεια απο το σαββάτο.

Μαζευόμαστε στο σπίτι ο καθένας με τα καλούδια του , τα παιδιά κάναν χαρές γιατί θα έφτιαχναν χαρταετό με τον θείο και μπαμπά { Σάκη } τον συμβίο μου .. είχε ειδικότητα σε αυτά λόγω επαγγέλματος { οχι οτι δεν γνωρίζουν πολλοι }

Λοιπόν εκείνο το σαββάτο 3/3/79 { μην νομίζεται οτι θυμάμαι τη βρήκα στο ημερόλογιο χαχχαχαχα} κάναμε την ετοιμασία των χαρταετών ,βγήκαν έξω στην αυλή ο Σάκης έφερε τα σκελετούς των 2 μέτρων χαρτιά, κόλλες,σκοινί χοντρό,και πολύ, γιατί οι αετοί για να κρατηθούν θέλουν γερές βάσεις τα παιδιά μαζεύτηκαν γύρω του, θυμάμαι τον γιό μου { Δημήτρη που ήθελε έναν μόνος του φυσικά πιο μεγάλος απο τον μπόι του χαχαχα } αλλά επέμενε όσο και να προσπαθήσαμε να τον πείσουμε, εκείνος επεμένε σαν καλομαθημένον που τον είχαμε του κάναμε το χατήρι .

Του εφτιάξε λοιπόν ένα μόνο για εκείνον , η μικρή δε πιό συγκαταβατική και όχι πεισματάρα, βολεύτηκε με ένα μικρότερο λέγοντας πολύ έξυπνα

–Να μπορώ να το σηκώσω μαμά .

Τα υπόλοιπα αγόρια μάλωναν για το χρώμα και το σχέδιο κλπ.

Ξεκίνησε να φτιάχνει τους 4 μεγάλους αφού λοιπόν τους ετοίμασε τους άφησε στην άκρη λέγοντας στον καθένα ποιός είναι ο δικός τους .

Θυμάμαι εκείνο τα σαββάτο ο γιός μου τον ήθελε στο δωμάτιο του ενώ στην ουσία αφού ήταν στημένος δεν χωρούσε από την πόρτα όλα τα είχε υπολογίσει αλλά είχε ξεχάσει αυτή την λεπτομέρεια πώς θα τούς βγάζαμε έξω να τούς βάζαμε στο αμάξι χαχα

Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι σκεφτόνταν τα φτωχά μυαλά μας .

Επρεπε να βρούμε τρόπο να τους βγάλουμε έξω, απο την μιά η κατάσταση ήταν για γέλια,, και απο την άλλη για κλάμματα , τα παιδιά ξεσηκώθηκαν τα αγόρια δηλ, ο Σάκης είπε ,τη δευτέρα το πρωί υπόσχομαι θα τους βγάλω άντε για ύπνο & όλα εντάξει θα είναι , ο γιός μου εν τω μεταξύ έκλαιγε & φώναζε θυμάμαι ότι δεν μπορούσα να τόν ηρεμήσω μέχρι που μας έδωσε τη ιδέα

–Θα τούς βγάλουμε από την ταράτσα μαμά.

Εβαλα τα γέλια γιατί σκεφτόταν τρόπους σε μιά ηλικία των 6 ετών

–Σωστά λέει ο πατέρας του μπράβο Δημήτρη.

Και έτσι έγινε έπρεπε να τους μεταφέρουμε να τους βάλουμε στο φορτηγάκι τους δέσαμε και τους σκεπάσαμε με ένα σεντόνι για να μην σχιστούν, απο τον αέρα και ξεκινήσαμε για θήβα.

Πήγαμε λοιπόν αφού φάγαμε και χορέψαμε ήρθε η ώρα του χαρταετού.

Πήγαμε εκεί στην εκκλησία που είχε ανοιχτό χώρο και ξεχύθηκαν τα παιδιά να τους αμολήσουν μαζί με τους μπαμπάδες τους.

Ο Σάκης έφτιαξε στο χώμα μια βάση με πασσάλους για να τους κρατήσει ,γιατί θα έπαιρνε τα παιδιά ψηλά λόγω μεγέθους ,ο γιός μου δε, ήθελε να τον πετάξη και να τον κρατάει πράγμα επικίνδυνο έλα ντέ που δεν καταλάβαινε,σε κάποια στιγμή λέει ο πατέρας του

–Εντάξει μαζί όμως.

Ηταν πολύ το βάρος γιατί είχε αέρα & πήγε ψηλά οι άλλοι πέσανε ,σχίστηκαν,& φώναζαν τ” αγόρια ,η μικρή μου το έκανε μόνη της και το χάρηκε γιατί απλά ο αετός ήταν μικρός.

Ο γιός μου τον κράτησε μόνος με την βοήθεια του μπαμπά που κρατούσε τον μικρό να μην τον σηκώσει ο αέρας ο αετός πήγενε μια από εδώ μια από εκεί ο μικρός δεν μπορούσε να τον κρατήση άλλα ο εγωισμός δεν τον άφηνε

{ ακόμα και τώρα μετά απο 30 χρόνια ίδιος είναι εγωιστής και πεισματάρης }

μέχρι που ματώσαν τα χέρια του τότε το παρέδωσε στον μπαμπά του .

Ο μόνος που έμεινε, οι άλλοι σχίστηκαν, χάθηκαν , κλπ τον πήραμε και πήγαμε σπίτι με τον ίδιο τρόπο τον βάλαμε μέσα τον έβαλε ο Σάκης σε ένα στύλο στην ταράτσα, τον έδεσε & και τον άφησε να πετάει μέχρι το βράδυ που έκοψε τον σπάγγο και ευχήθηκε & του χρόνου νάματε καλά όλοι!

Η αιτία να το μοιραστώ μαζί σας ήταν ο γιός μου φτιάχνοντας χαρταετό για την εγγονή μου και της είπε τι είχε πάθει στα 6 χρόνια του και το συζητήσαμε και σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας

ευχαριστώ για την ανοχή σας νάστε όλοι καλά να περάσετε όμορφα και να έχετε τις καλύτερες αναμνήσεις

και του χρόνου με υγεία για όλους μας

Ευχαριστώ

Ερατώ